Bir Akşamın Başlangıcı: Kayseri’de Soğuk ve İçimdeki Sıcaklık
Mofa ziyaretçileri için hazırladığımız bu makalede “Kıyafet varken hamile olunur mu” konusunu sade bir dille anlatıyoruz.
Kayseri’de kış her zaman biraz daha ağır gelir bana. Sanki rüzgâr sadece yüzümü değil, içimde sakladığım düşünceleri de üşütür. O akşam da öyleydi. Pencerenin kenarına oturmuş, sokak lambasının titrek ışığına bakarken içimde garip bir huzursuzluk vardı. Ne tam adını koyabiliyordum ne de görmezden gelebiliyordum.
25 yaşındayım. Dışarıdan bakınca sıradan bir hayatım var: iş, ev, arada arkadaşlarla kahve. Ama içimde sürekli yazan bir defter taşıyorum. Kimse görmüyor ama ben her şeyi oraya döküyorum. O gün de öyle yaptım.
Defterin sayfasına tek bir cümle yazdım:
“İnsan en çok bilmediği şeyden korkar mı?”
Sonra o cümle, başka bir soruya dönüştü. Daha garip, daha çocukça, daha panik dolu bir soruya…
Defterime Yazdığım O Sorunun Doğuşu
O gün arkadaşım Elif’le buluşmuştum. Normalde gülüp eğlendiğimiz konular konuşurduk ama o gün farklıydı. Elif’in yüzünde uzun zamandır görmediğim bir endişe vardı. Bir kafede oturuyorduk, kahveler soğumaya başlamıştı bile.
Birdenbire fısıldar gibi sordu:
“Ya… sence Kıyafet varken hamile olunur mu?”
Bir an durdum. Sorunun ağırlığı değil, sorunun kendisi beni şaşırttı. Çünkü sorunun içinde panik vardı. Bir yanlış anlaşılma, bir korku, bir internet forumunun yarım bilgisi…
Elif ellerini masanın altında birbirine kenetlemişti. Gözleri kaçıyordu. O an anladım; bu sadece bir soru değildi. Bu, bir korkunun dışa vurumuydu.
Ben de refleks olarak güldüm önce. Ama bu kahkaha rahatlatıcı değil, kırılgan bir kahkahaydı.
“Nasıl yani?” dedim. “Böyle bir şey mümkün mü sanıyorsun?”
Omuzlarını silkti. “Bilmiyorum… internette bir şeyler okudum. Kafam çok karıştı.”
İşte o an içimde garip bir şey oldu. Hem rahatladım hem de üzüldüm. Rahatladım çünkü cevabı biliyordum. Üzüldüm çünkü bu kadar temel bir konuda bile insanın içine korku düşebiliyordu.
Ama o an Elif’in gözlerindeki tedirginlik beni asıl sarsan şeydi.
“Kıyafet varken hamile olunur mu?” anı
O soruyu orada, kafede duyduğum an zihnimde yankılandı:
“Kıyafet varken hamile olunur mu?”
Sanki basit bir cümle değil de, içimde yankılanan bir boşluktu.
Elif’e yavaşça anlattım. Çok teknik değil, çok bilimsel değil… sadece insan gibi.
“Hayır,” dedim. “Böyle bir şey olmaz. Vücutlar arasında doğrudan temas olmadan, böyle bir durum gerçekleşmez.”
Ama bunu söylerken bile içimde başka bir şey vardı. Asıl mesele biyoloji değildi. Asıl mesele korkuydu.
Elif biraz rahatladı ama tamamen değil. Çünkü bazen bilgi değil, kaygı daha güçlüdür.
O an kafamda başka bir sahne belirdi: insanlar, yanlış bilgiler, yarım cümleler, internetten okunan eksik şeyler… Ve bunların bir insanın gecesini nasıl mahvedebileceği.
Geceye Dönen Düşünceler
Eve döndüğümde Kayseri’nin soğuğu daha sert vuruyordu yüzüme. Ellerim cebimde yürürken Elif’in sorusu hâlâ kafamdaydı. Sanki bana değil de, bütün bir nesle sorulmuş gibiydi.
Evde soba yoktu ama içimde yanan bir şey vardı. Defterimi açtım.
“Kıyafet varken hamile olunur mu?”
Bu soruyu tekrar yazdım. Bu kez Elif’in sesiyle değil, kendi iç sesimle.
Sonra altına şunu ekledim:
“İnsanlar en temel şeyleri bile neden bu kadar yanlış biliyor?”
O an fark ettim ki hayal kırıklığım sadece bilgi eksikliğine değil, yalnızlığa da yönelikti. İnsanlar konuşuyor ama çoğu zaman yanlış anlıyor. İnternette okuyor ama doğrulamıyor. Ve en kötüsü, korkuyu gerçek sanıyor.
Elif’in Sessizliği ve Benim İçimdeki Yankı
Ertesi gün Elif mesaj attı. Kısa bir mesaj:
“Dün çok gerildim. Ama iyi ki sordum sana.”
Bu mesajı okuyunca içimde hafif bir sıcaklık hissettim. Umut gibi. Küçük ama gerçek.
Ama aynı zamanda bir şey daha hissettim: insanların bazen sadece birine ihtiyaç duyduğunu… bilgiye değil, anlaşılmaya.
Ben de ona şunu yazdım:
“Bazı sorular saçma görünür ama aslında çok insani. Korkma, sadece konuş.”
Gönder tuşuna bastım ama içimde bir şey eksik kaldı. Sanki daha fazlasını söylemeliydim ama kelimeler yetmemişti.
İçimde Büyüyen Düşünceler
O gün boyunca çalışırken bile aklımda aynı soru dönüp durdu. İnsanlar neden bu kadar kolay korkuyor?
Belki de çünkü kimse onlara basit şeyleri basitçe anlatmıyor.
“Kıyafet varken hamile olunur mu?” gibi bir sorunun bile bir utanç konusu haline gelmesi beni düşündürdü. İnsanlar bazen soru sormaktan bile çekiniyor. Sonra yanlış bilgilerle baş başa kalıyor.
Ve ben bunu düşündükçe içimde hem bir hayal kırıklığı büyüdü hem de bir sorumluluk hissi.
Sanki herkes biraz daha sakin konuşsa, dünya biraz daha az korkutucu olacaktı.
Kendime Yazdığım Cümleler
Akşam yine defterimi açtım. Bu kez daha uzun yazdım:
“İnsanlar birbirine anlatmadıkça yalnızlaşıyor. Yalnızlaştıkça yanlış anlıyor. Yanlış anladıkça korkuyor.”
Sonra durdum.
Bir süre boş sayfaya baktım.
Ve ekledim:
“Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey bilgi değil, cesaretle sorulan sorular.”
O an içimde hafif bir umut oluştu. Küçük ama kırılgan bir umut.
Kayseri Gecesi ve Sessiz Dönüşüm
Gece geç saatlerde dışarı çıktım. Kayseri sokakları sessizdi. Kar yoktu ama hava buz gibiydi. Nefesim buhar olup dağılıyordu.
Yürürken Elif’i düşündüm. Onun panik halini, gözlerindeki korkuyu… sonra rahatlamış ama hâlâ temkinli bakışını.
Ve kendimi düşündüm. Ben olsaydım aynı şeyi yaşar mıydım? Bilmediğim bir şey beni bu kadar korkutur muydu?
Muhtemelen evet.
Çünkü insan bilmediği şeyden değil, yanlış bildiği şeyden korkar.
Bu cümle kafamda netleşti.
Bir Soru, Bir İnsan ve Küçük Bir Gerçek
O gece şunu fark ettim: “Kıyafet varken hamile olunur mu?” sorusu aslında sadece bir biyoloji sorusu değildi. Bu, insanların bilgiye ulaşma biçiminin, korkularının ve yalnızlıklarının bir yansımasıydı.
Benim için bu olay küçük bir anı gibi başlamıştı ama içimde büyüyen bir şeye dönüştü. Bir farkındalığa.
İnsanlar bazen en basit sorularda bile kaybolabiliyor. Ve bazen bir cevap değil, bir ses arıyorlar.
Ben o ses olmaya çalıştım mı? Belki.
Ama kesin olan bir şey vardı: O gün Elif’le başlayan konuşma, benim içimde çok daha uzun süren bir konuşmaya dönüştü.
Sonraki Günlere Sızan Düşünce
Buna da Göz Atın: Kung Fu Panda Japon mu Çin mi ?
Aradan günler geçti. Ama o soru hâlâ zihnimin bir köşesinde duruyor.
“Kıyafet varken hamile olunur mu?”
Artık bu cümle bana korku gibi gelmiyor. Daha çok bir hatırlatma gibi.
Yanlış bilgiyle büyüyen endişelerin nasıl gerçek bir sıkıntıya dönüşebileceğini hatırlatıyor.
Ve en önemlisi, insanların bazen sadece doğru bir cümleye ihtiyaç duyduğunu hatırlatıyor.
Defterime son bir şey daha yazdım:
“Bazı cevaplar hayat kurtarmaz ama zihni sakinleştirir.”
Ve belki de en çok buna ihtiyaç var.
Bugün “Kıyafet varken hamile olunur mu” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Mofa ile daha fazla içerik için takipte kalın!